Shorttracker Sven Roes is weer veilig bij zijn familie. De sporter werd sinds 27 juni vermist en heeft nu op sociale media uitgelegd wat er in de periode daarvoor met hem gebeurde. Roes vertelt dat hij al langere tijd kampte met ernstige mentale problemen en op een gegeven moment besloot te vluchten.
Jarenlang zijn gevoelens verborgen
Volgens Roes deed hij maanden, mogelijk zelfs jaren, alsof het goed met hem ging. Blessures, operaties en het mislopen van de Olympische Spelen hadden een grote impact op hem.
Een seizoen eerder eindigde hij nog als tweede op het EK. Ondanks aanhoudende lichamelijke klachten bleef hij hopen dat hij zijn grote droom, olympisch goud, alsnog kon verwezenlijken.
Toen zijn lichaam hem steeds verder in de steek liet, raakte hij naar eigen zeggen ook zichzelf kwijt. Zijn familie merkte dat er iets niet klopte en vroeg regelmatig hoe het met hem ging, maar Roes durfde niet eerlijk te vertellen hoe slecht hij zich voelde.
Besloot te vluchten
Uiteindelijk zag hij nog maar één uitweg: verdwijnen en afstand nemen van alles en iedereen. Daar kreeg hij al snel spijt van. Roes zocht opnieuw contact met zijn familie, omdat hij besefte hoeveel hij van hen houdt.
Zijn familie maakte hem duidelijk dat prestaties en medailles niet belangrijk waren. Zij wilden vooral dat hij veilig terugkwam. Dat besef raakte hem diep.
Suïcidale gedachten
Roes schrijft openhartig dat zijn problemen verder gingen dan een sportcarrière die anders verliep dan hij had gehoopt. Er waren momenten waarop hij niet meer verder wilde leven.
Niet omdat hij niet van het leven hield, legt hij uit, maar omdat hij het gevoel had dat hij had gefaald en de mensen om hem heen had teleurgesteld.
Professionele hulp
De shorttracker gaat professionele hulp zoeken. Hij noemt het toegeven dat hij ondersteuning nodig heeft een van de moeilijkste stappen.
Lange tijd dacht Roes dat hij zijn problemen alleen moest oplossen en altijd sterk moest blijven. Inmiddels beseft hij dat kracht ook betekent dat je eerlijk durft te zijn en hulp accepteert.
Hij schaamt zich voor wat er is gebeurd en voor de pijn die zijn familie heeft ervaren. Tegelijkertijd wil hij eraan werken om zichzelf terug te vinden.
Roes benadrukt dat hij zijn verhaal niet deelt om medelijden te krijgen, maar omdat hij niet langer wil doen alsof alles goed gaat.
