De beelden van Wies Bauer (80) in De Bauers: Een nieuwe fase maken veel los bij kijkers. De moeder van Frans leeft met dementie en haar geheugen gaat steeds verder achteruit. De serie laat zien hoe verdrietig dat voor de familie is, maar ook hoeveel liefde en aandacht zij krijgt.

Wies woont inmiddels in een verzorgingstehuis. In de vorige realityserie was al te zien hoe emotioneel Frans werd toen zijn moeder langskwam voor zijn vijftigste verjaardag. Inmiddels merkt de familie steeds duidelijker wat de ziekte met haar doet.

Lucas Bauer vertelt dat het gezin probeert mee te bewegen met de verhalen van zijn oma. Haar voortdurend corrigeren zorgt volgens hem voor stress. Daarom kiezen de kleinkinderen ervoor om naar haar te luisteren en aan te sluiten bij wat zij vertelt.

Frans vindt het moeilijk om de achteruitgang van zijn moeder van dichtbij mee te maken. Tegelijkertijd is hij trots op de manier waarop zijn kinderen met haar omgaan. Ze blijven grapjes maken en proberen de momenten samen zo vertrouwd en gezellig mogelijk te houden.

Een bezoek aan zijn huis in Fijnaart laat zien hoe confronterend de situatie kan zijn. Frans haalt Wies op bij het verzorgingstehuis en rijdt met haar naar zijn woning. Eenmaal aangekomen lijkt ze het huis niet meer te herkennen.

De zanger probeert haar op weg te helpen. “Kijk eens wie hier woont!”, zegt hij. Maar zijn moeder reageert terughoudend: “Oh, ga er maar niet naartoe hoor, Frans.”

Ook het afscheid van de woonwagen waarin Wies jarenlang woonde, valt Frans zwaar. De wagen krijgt een nieuwe bestemming, maar voor hem zitten er veel herinneringen aan vast.

Voor de camera verwoordt hij zijn verdriet: “Dit doet wel even pijn. Je verliest je moeder elke dag een beetje meer…”

Tussen die pijnlijke momenten is er ook ruimte voor een liefdevolle uitwisseling. Wanneer Frans tegen zijn moeder zegt hoeveel hij van haar houdt, antwoordt ze zacht: “Ik ook van jou, Frans.”

Juist dat korte gesprek raakt kijkers. De serie toont daarmee niet alleen het verdriet om wat verandert, maar ook de verbondenheid die tijdens de bezoeken voelbaar blijft.

Bron: