De moeder van John de Wolf leed al langere tijd aan dementie. In de afgelopen jaren zag hij hoe haar gezondheid steeds verder achteruitging. Uiteindelijk kwam het pijnlijke moment waarop zij haar zoon niet meer herkende.
De Wolf sprak eerder openhartig over de impact daarvan. Eind 2024 besloot hij niet langer bij zijn moeder op bezoek te gaan, omdat de ontmoetingen hem steeds meer verdriet deden.
Boek over zijn ervaringen
Over de ziekte van zijn moeder en zijn eigen worsteling schreef De Wolf het boek Ma, ik ben het, John de Wolf.
Daarin vertelde hij hoe zwaar hij het vond dat zijn moeder niet meer wist wie hij was. Volgens De Wolf was er tijdens de bezoeken nauwelijks nog sprake van herkenning of contact.
“Misschien is het een beetje egoïstisch dat ik zo graag wil dat ze weet wie ik ben”, schreef hij. “Maar ik zie dat het haar helemaal niets doet dat ik er ben.”
Na opnieuw huilend naar huis te zijn gereden, besloot hij dat hij niet meer op bezoek kon gaan. Naar eigen zeggen had hij toen eigenlijk al afscheid genomen van de moeder zoals hij haar altijd had gekend.
Iedereen verwerkt het op zijn eigen manier
Zijn beslissing leidde destijds tot onbegrip en kritiek. De Wolf benadrukte echter dat er volgens hem geen goede of verkeerde manier bestaat om met een ouder met dementie om te gaan.
“Iedereen doet dit op zijn of haar manier”, zei hij. Hij wilde met zijn verhaal duidelijk maken hoe persoonlijk en ingrijpend de ziekte voor familieleden kan zijn.
John de Wolf ontvangt onder zijn bericht veel steunbetuigingen en condoleances.
