Het zijn barre tijden voor de 39-jarige Frank. Na maanden van huurachterstand moest hij zijn woning uit. De Brabander woont samen met zijn vier poezen in een caravan, die geparkeerd staat langs de weg. Frank is ten einde raad: ”Verder kan ik niet zakken.”

Geen huur betaald
Toen woningbouwstichting Area Frank twee maanden geleden uit zijn huis zette, had hij al negen maanden geen huur meer betaald. Hij heeft elf jaar gehuurd, waarvan zes jaar onder toezicht van een bewindvoerder. Helaas is niet al zijn schuld weg.

De zus van Frank bood haar broer onderdak, maar dat was maar kort. Op 28 november moest hij daar alweer vertrekken en met zijn laatste geld kocht hij haar caravan over, zo vertelt hij tegen Omroep Brabant.

‘Ik sta voor l*l’

Hij heeft geen auto en moest de caravan met zijn hand verplaatsen. Omdat hij nergens ander naartoe kon, is hij maar in zijn caravan gaan wonen. Verwarming en douche had hij niet. Hij parkeerde de caravan op de parkeerplaats van Natuurcentrum De Maashorst.

Daar mocht hij niet staan. De eigenaar heeft de caravan weggesleept naar waar hij nu staat; langs de A50. Frank vindt het maar niets: ”Ik sta voor l*l hier, het is aapjes kijken.” Er wordt voortdurend naar hem getoeterd en Frank is volgens hemzelf ‘alle schaamte voorbij’.

Frank weigert opvang

De gemeente is hem ook liever kwijt dan rijk, zo langs de weg. Frank kan naar de opvang, maar dat weigert hij. ”Dan mogen mijn poezen niet mee en zit ik straks tussen mensen met problemen.” Voor Frank is het een vereiste dat zijn poezen van hem blijven.

In de tussentijd stapelen de problemen zich op. Hij moet zijn openstaande huurschuld betalen en zwerft rond. Ook is hij zijn baan en zijn auto verloren.

En dat allemaal in een tijdsbestek van slechts twee weken tijd. Omdat hij geen postadres heeft, krijgt hij ook geen uitkering.

Eerst woonruimte

Frank is niet op zoek naar nieuw werk. Hij wil eerst een woning. Hij denkt niet dat solliciteren zin heeft want ‘mensen met een postadres krijgen toch de voorkeur’.

Hij is nu de hele dag bezig met hout sprokkelen, zijn kleren wassen en water tappen in de bossen. Soms krijgt hij hulp uit de buurt. ”Laatst kwam iemand nog eten brengen.”

Foto ter illustratie, niet de caravan uit het verhaal

Bron: